Buiten Azië staat geen hogere berg dan de Aconcagua. Met 6.961 meter is hij de hoogste van beide Amerika's en van het zuidelijk halfrond, en toch heb je er geen touw, geen stijgijzertechniek en geen klimervaring voor nodig.
Dat maakt hem verraderlijk. De Aconcagua is een van de weinige zevenduizenders die in bereik ligt van iemand zonder alpinistische achtergrond, en precies daarom lopen er mensen op die er niet klaar voor zijn. Dit artikel gaat over wat de berg wel vraagt.
De Vacasvallei: de lange weg
Er zijn twee manieren om de Aconcagua te benaderen. De korte, via de Horconesvallei, is de drukke. De lange, via de Vacasvallei, duurt dagen extra en is aanzienlijk rustiger.
Die extra dagen zijn geen omweg maar het hele punt. Je loopt een brede, droge vallei in met muilezels die de zware bagage dragen, langs een rivier die grijs is van het gletsjerslib, tussen wanden die elke dag hoger worden. Je stijgt traag, en dat is exact wat je lichaam nodig heeft.
Onderweg zie je vrijwel niemand. De Vacasvallei is de kant van de berg waar het nog aanvoelt als een expeditie in plaats van als een wachtrij.
De wind is het echte gevaar
De Aconcagua staat vrijwel alleen aan de rand van de Andes, met de Stille Oceaan aan de ene kant en de pampa aan de andere. Er is niets dat de wind breekt.
Er is een lokale naam voor wat er dan gebeurt: de viento blanco, de witte wind. Storm met opgejaagde sneeuw waarin het zicht tot enkele meters terugvalt en de gevoelstemperatuur ver onder de min dertig zakt. Op de hoogste kampen kan die dagen aanhouden.
Dat is waarom een programma van negentien dagen nodig is. Niet omdat het klimmen zo lang duurt, maar omdat je moet kunnen wachten. Wie maar twee kansen op een topdag heeft, laat het weer beslissen. Wie er vijf heeft, beslist zelf.
Penitentes
Op de hogere hellingen kom je door velden penitentes: hoge, smalle sneeuwnaalden die allemaal dezelfde kant op wijzen, naar de zon. Ze ontstaan doordat de zon op grote hoogte in de droge lucht sneeuw rechtstreeks laat verdampen in plaats van smelten.
Ze kunnen tot mansgrootte uitgroeien en ze zijn niet alleen mooi om te zien. Een veld penitentes doorkruisen is traag en vermoeiend werk. Het is het soort obstakel dat je op geen enkele kaart ziet staan.
Op deze berg is wachten het werk. Dagen in een tent terwijl het buiten waait voelt als verspilling, maar het is precies waarom we boven geraken. De gevaarlijkste persoon in de groep is degene die dan wil duwen.
Koen De Leeuw, expedition leader
Hoogte is de hele opgave
Bijna zevenduizend meter is een andere categorie dan de bergen waarmee de meeste mensen beginnen. Op de top is de zuurstofdruk ongeveer veertig procent van die op zeeniveau.
Wat dat doet: je slaapt slecht op de hoogste kampen, je eetlust verdwijnt precies wanneer je de calorieën het hardst nodig hebt, en je herstelt niet meer tussen de dagen door. De expeditie werkt daarom met het principe van hoog klimmen en laag slapen, waarbij je materiaal naar een hoger kamp brengt en weer afdaalt om te slapen. Dat voelt inefficient en het is de reden dat mensen boven geraken.
Het eerlijke cijfer: van alle mensen die de Aconcagua proberen, haalt een minderheid de top. Dat komt zelden door techniek en bijna altijd door hoogte of weer.
Waarom december en januari
Op het zuidelijk halfrond is dat hoogzomer, en dat is het enige realistische venster. Buiten dat seizoen is de berg door kou en wind niet te doen.
Ook binnen het venster blijft het een hooggebergte op bijna zeven kilometer hoogte: sneeuwval in januari is normaal, en de nachten op de hoogste kampen vriezen altijd.
De meeste tijd en het meeste geduld
De Aconcagua staat op niveau Challenge (4 op 5) en duurt negentien dagen. Van alle bestemmingen in ons aanbod vraagt deze de meeste tijd en het meeste geduld.
Je hebt geen technische bergervaring nodig, maar wel eerdere ervaring op hoogte, een sterke basisconditie en het vermogen om weken achtereen ongemak te verdragen zonder je humeur te verliezen. Dat laatste is geen bijzaak: op een expeditie van negentien dagen is de groepssfeer een veiligheidsfactor.
En je moet kunnen omgaan met de mogelijkheid dat je op honderd meter van de top omkeert omdat het weer draait. Wie daar niet mee kan leven, moet een lagere berg kiezen.
Praktisch
De Aconcagua expeditie loopt van december 2027 tot januari 2028 en duurt negentien dagen, via de Vacasvallei. Alle details staan op de pagina van de Aconcagua expeditie.
Wil je bestemmingen naast elkaar zien: welke expeditie past bij jou zet ze af tegen terrein en intensiteit. En de paklijst voor een expeditie gaat in detail in op wat er mee moet.