Van alle bestemmingen in ons aanbod is dit de enige op niveau Xtreme (5 op 5). Niet omdat de beklimming zelf zo moeilijk is: technisch is Mount Vinson eenvoudiger dan de Mont Blanc. Wat het niveau bepaalt is waar hij staat.
Mount Vinson is met 4.892 meter de hoogste top van Antarctica en de zevende van de Seven Summits. Dit artikel gaat over wat dat continent van een expeditie vraagt.
Er komt niemand
Begin bij het belangrijkste. Op elke andere berg in ons aanbod bestaat er, hoe traag ook, een vorm van hulp. In de Alpen komt er een helikopter. In Nepal en Ecuador zijn er dorpen, dragers en wegen. Op Antarctica is er niets van dat alles.
Er zijn geen permanente bewoners, geen wegen, geen reddingsdienst. De dichtstbijzijnde stad ligt aan de andere kant van de Zuidelijke Oceaan. Als er iets misgaat, ben je afhankelijk van je eigen groep en van een vliegtuig dat pas kan komen als het weer het toelaat, en dat kan dagen duren.
Dat gegeven verandert alles aan hoe er beslist wordt. Marges die op een andere berg acceptabel zijn, zijn hier dat niet. Voorzichtigheid is er geen karaktertrek maar een procedure.
Hoe je er raakt
De route naar de berg is een expeditie op zich, en ze verklaart waarom het programma twintig dagen duurt.
Je vertrekt vanuit het uiterste zuiden van Chili en vliegt over de Zuidelijke Oceaan naar Union Glacier, een kamp diep op het continent waar de vliegtuigen landen op een baan van blauw ijs. Geen asfalt, geen beton: geschuurd gletsjerijs, hard genoeg om een transportvliegtuig te dragen.
Vanaf daar gaat het verder met een klein toestel op ski's naar het basiskamp aan de voet van de berg. En dan begint het wachten, want beide vluchten gaan alleen door bij goed weer.
Van die twintig dagen zijn er dus maar een handvol klimdagen. De rest is transport en marge. Wie dat als verspilde tijd ziet, begrijpt de bestemming niet: die marge is precies wat de expeditie mogelijk maakt.
De kou is anders dan poolkou elders
Op Antarctica in de zuidelijke zomer schommelen de temperaturen op de berg doorgaans tussen min 20 en min 40 graden. Dat is koud, maar het is niet het getal dat het verschil maakt.
Wat het verschil maakt is de droogte. De lucht op het continent bevat vrijwel geen vocht, en dat heeft twee gevolgen. Je verliest voortdurend water zonder het te merken, want je zweet verdampt onmiddellijk. En je uitrusting blijft wel droog, wat een voordeel is dat je in Lapland of Schotland nooit hebt.
Het echte gevaar is de wind. Bij windstil weer is min 30 werkbaar. Met wind erbij bevriest onbedekte huid in minuten, en dat is de reden waarom er op de hogere kampen soms dagen niets gebeurt.
Hier komt niemand je halen. Dat verandert elke beslissing die we nemen. Marges die in de Alpen normaal zijn, gebruiken we hier niet. Voorzichtigheid is op dit continent geen karaktertrek maar een procedure.
Koen De Leeuw, expedition leader
Vierentwintig uur licht
In december gaat de zon op Antarctica niet onder. Dat klinkt praktisch, en dat is het ook: je bent niet gebonden aan daglicht en je kan vertrekken wanneer het weer het beste is, ook om drie uur 's nachts.
Maar het doet iets met een mens. Zonder donker verliest je lichaam zijn ijkpunt. Slapen in een tent waar het permanent licht is, kost de meeste deelnemers enkele dagen wennen, en wie slecht slaapt op hoogte herstelt niet. Oogmaskers zijn op deze expeditie geen luxe.
Daar staat een landschap tegenover dat urenlang in laag, schuin licht ligt. Het is het soort licht dat mensen achteraf niet in woorden krijgen.
Wat de beklimming zelf inhoudt
De klim gaat over gletsjer en sneeuwhellingen, met op de steilste passage vaste lijnen. Je werkt met stijgijzers, touw en een pickel, in touwploeg, en je slaapt in hoogtekampen die je zelf opzet en bevoorraadt.
Voor iemand met alpiene basiservaring is dat te doen. Wat het zwaar maakt is niet de moeilijkheid maar het geheel: dagenlang materiaal versjouwen in extreme kou, op hoogte, met een sneeuwmuur bouwen rond je tent als standaardhandeling.
Er staan minder mensen op de top van Mount Vinson in de hele geschiedenis dan er in één zomer op de Mont Blanc komen. Niet omdat het technisch buiten bereik ligt, maar omdat er zo weinig mensen op dat continent geraken.
Hier is ervaring een voorwaarde, geen aanbeveling
Dit is de enige bestemming waarvoor eerdere ervaring een voorwaarde is en geen aanbeveling. Je moet al met stijgijzers en touw gewerkt hebben, al op hoogte geweest zijn, en al meerdere dagen in echte kou gekampeerd hebben.
Daarnaast vraagt Antarctica geduld van een soort dat mensen zelden hebben. Je kan drie dagen in een tent liggen zonder dat er iets gebeurt, terwijl je weet wat de expeditie kost. Wie dan gaat duwen, is de gevaarlijkste persoon in de groep.
Praktisch
De Mount Vinson expeditie vertrekt in december 2027 en duurt twintig dagen, via Union Glacier. Alle details staan op de pagina van de Mount Vinson expeditie.
Wil je bestemmingen naast elkaar zien: welke expeditie past bij jou zet ze af tegen terrein en intensiteit. En de paklijst voor een expeditie gaat in detail in op wat er mee moet.